Tougher Than the Rest !

Net even een partijtje zitten janken bij het aanschouwen van het verplichte zondags-zitje Buitenhof. Normaliter het aankijken waard maar de gasten van vandaag t.w. Buma & de heer Pechtold en dat je dan beseft dat beide heren géén politieke helden zijn en niet beschikken over zoiets als mentale wendbaarheid. Een eigenschap waarop je toch elke politicus verplicht zou moeten testen alvorens hij of zij aan de klus op het Binnenhof begint.

wiet

Buma had het over Sociale Dienstplicht onder jongeren, nota bene uitgevonden vlak voor het tijdperk van Dhr. A. Hitler begon dus niet erg origineel zelf verzonnen, maar dat even geheel terzijde. De gristelijke Buma wil maar niet snappen dat de aangenomen D66-motie voor het reguleren van de teelt en verkoop van wiet maar 1 doel dient: n.l. de controle op de kwaliteit van een geestverruimend plantje, met als toegevoegde waarde een ontzettend groot bedrag aan getoucheerde belasting voor de Staat der Nederlanden. Altijd handig als straks de stekker uit de gas-opbrengsten gaat. Die belasting op geestverruimende middelen lukt al jaren heel aardig met de harddrug alcohol. Leuker kunnen we het niet maken, win-win situatie zou je denken maar Buma en zijn gristelijke trawanten willen- en mogen het van onze Lieve Heer niet. Blijkbaar Verboten, door de god die de plant ooit geschapen heeft, tenminste als je dat verhaal moet geloven. Trieste man, die Buma.

eu

En dan Eurofiel Pechtold. Ooit een aardige veilingmeester en Burgemeester. Maar geen enkele visie over Plan B als het werkelijk fout gaat met de EU en de euro. Je hoeft echt geen raketgeleerde zijn om te beseffen dat juist dát scenario zo ongeveer op je deurmat ligt. Maar misschien blijkt het achteraf juist een zegen als de boel eens flink ontspoort. Wel zonde van al die verspilde energie, tijd en vooral geld. Geld, dat wij, de trouwe belastingbetaler, weer mogen ophoesten.

Iemand die altijd zinnige dingen zegt, is Désanne Van Brederode maar dan moet u haar niet constant interrumperen, beste Paul Witteman. Doe dat maar bij die Buma & Pechtold. Maakt toch niet uit voor de kwaliteit van de uitzending. Ik ga nu even keiharde muziek opzetten om wat bij te komen. Ik denk de Stones. Wild Horses en Paint it, Black en dan nog even Bruce Springsteen. The Boss. Lekkâh!  Voor mij een echte held die altijd zegt waar het op staat. In ieder geval Tougher than the Rest (van het zooitje) 

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , , | 1 reactie

Live op vrijdag: Trabant!

Vrijdag 24 februari 2017

Ik kom wel eens bij wat wij hier in de Bredase wandelgangen de Bruine Paters noemen. Een horeca-etablissement inclusief speeltuin, in het saaie Belgische grensdorp Meersel-Dreef, aanpalend aan de Kerk en Kloosters van de Minderbroeders-Kapucijnen. Een soort van bruine kroeg zónder biljart, maar dan wel met een soort van religieuze component erbij. De zaal staat namelijk vol met beelden van om whatever reason ooit heilig verklaarde Gutmenschen en aan elke muur hangt een schilderij van vooral onze Lieve Heer en/of de Heilige Maagd. Als je er gevoelig voor bent word je er ter plekke bijkans religieus van. In bijna elk beeld op de toog zit een gleuf waarin je je euro’s kunt afstorten voor een niet nader beschreven goed doel.

Maar, en dat is het goede nieuws, je kunt daar ook voor ongelooflijke schijtprijzen een trappistenbier scoren. Of een broodje kroket. Het kost allemaal 3x niks. Als je pech hebt wordt er net een buslading minder begaafde pechvogels in rolstoelen losgelaten die ook allemaal iets willen eten en drinken en dan kun je mooi minstens een half uur of langer wachten op je uitsmijter en/of drank. In dat soort situaties moet je gewoon je verlies nemen en geduld hebben, heb ik altijd geleerd van mijn vader. Maar vanmiddag had ik voor de verandering eens geluk en had mijn kadetje-kroket al binnen vijf minuten te pakken. Plus stond er een “levend optreden” gepland van de lokaal beroemde band Trabant. Tel uit je winst.

trabant

Trabant is een gezelschap van Belgische instrumentalisten en zangers met een heuse Brabantse – in Rijsbergen geboren en getogen – zangeres in de gelederen, die duidelijk de leader-of-the-band is. Of ik even een paar foto’s met mijn mobieltje mocht maken voor mijn blog, vroeg ik haar. ‘Ja hoor, geen probleem’, zei ze lachend. De schat. En ze gaf me haar duidelijk zelf in elkaar geknutselde visitekaartje. Ondertussen liep de tent al gezellig halfvol met fan’s die van het betere levenslied houden en dit optreden perse niet wilden missen. Ik heb met mijn telefoon inderhaast twee niet al te beste foto’s gemaakt (dat zal je dan altijd zien) en ben vertrokken nog voor de eerste noot werd gezongen. Want ik had haast. Gewoon thuis op de www punt interwebs & YouTube kijken of ik wat van de band Trabant kan vinden, dát dacht ik.

En heb ik achteraf best wel spijt dat ik niet ben gebleven om even te luisteren. Al was het maar uit respect voor deze band en de locatie. Die quasi gezellige Brabants-Belgische kneuterigheid en die saamhorigheid met levende muziek en een drankje erbij kan namelijk best mooi en tegelijkertijd troostgevend zijn. Gewoon goedbedoelde recht-uit-het-hart muziek, gespeeld door hele gewone mensen en bedoeld voor hele gewone mensen. Voor mensen zoals u en ik. Vooral in deze zo verwarde tijd. Beste Trabant-leden: Go Go Go! Do Your Good Thing en maak de mensen maar blij. Dat is tegenwoordig helaas heel hard nodig. Halleluja.

zaal

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , | 1 reactie

Fraaie vrouw in Breda

Gisteren bevond ik mij in een chique etablissement in Breda waar men lingerie verkoopt. Mijn wederhelft moest perse een nieuwe BH scoren. De aankoop kon beslist niet langer wachten, sprak ze overtuigend. Er was zelfs sprake van een absolute noodsituatie. Op zich vreemd, want haar garderobe puilt letterlijk uit van die niemendalletjes, maar dat geheel terzijde. Aangezien je als man tijdens het ritueel van het passen toch niets anders kunt doen dan je in je lot schikken en geduldig te wachten, gaf ik mijn ogen eens goed de kost. Wat moet je anders en je bent er toch!

winkel-final

Aan beide wanden hingen honderden BH’s, korsetten (met of zonder jarretels), broekjes (wel of juist niet doorschijnend), you name it. Zo aan te prijskaartjes te zien kon je voor slechts een paar honderd eurootjes prima slagen in deze fijne winkel. De verkoopster zag er ook niet beroerd uit. Stoer haar, vlotte babbel, lekker parfum en gekleed in o.a. een strakke latex broek en een vlotte trui. Niks mis mee. En daar zit je dan tussen al dat zinnenprikkelende textiel. Het zal wel aan de aanwezige feromonen in het parfum van de verkoopster hebben gelegen, of aan haar latex pantalon en de hoge hakken – sowieso voor mannen een bloedlinke combi – toen het onvermijdelijke gebeurde: ik zag een paar meter van me af zomaar een schaars geklede vrouw zitten.

Ondanks haar frêle bouw, was ze zonder meer aantrekkelijk. Ze had ook hele mooie ogen. Ik moest en zou een portretfoto van haar maken en dit was mijn kans, aangezien de dames bij de pashokjes over de juiste maat en kleur van de BH toch in overleg waren. In zo’n situatie moet je altijd snel handelen. Toestemming vragen was niet eens nodig, want de fraaie dame zei helemaal niets en wie zwijgt stemt toe. Snel maakte ik een foto van haar mooie gezicht. Missie geslaagd. En zo trokken we allebei tevreden huiswaarts. Mijn wederhelft met een nieuwe BH (ondanks 50% korting toch nog een dikke 70 euro!) en ik met een stiekem gemaakte portretfoto van een fraaie vrouw. En die foto was gratis. Life is good.

model

foto’s & tekst © Leo de Jager

 

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , | 1 reactie

De Eetkamer

Woensdag 18 januari – 2017. Tijd: 17.00 uur. Locatie: wijkgebouw de Bunthoef in de Oosterhoutse wijk Oosterheide. Bij sommige ambtenaren en bestuurders ook wel bekend onder de oneerbiedige naam Oosterhout-Zuid. Pas op hoor, want wij zijn Oosterheide en niet Oosterhout-Zuid. Capiche?! En, Oosterheide Rocks! Tenminste, dat vinden wij. De inwoners van deze bijzondere wijk. Want wij doen dingen in onze wijk. Dingen om de buurt leuker, gezelliger, schoner en socialer te maken.

En een van die dingen is het project De Eetkamer. Naar een idee van vrijwilliger en initiatiefnemer Eugene Springer. Eugene kan toevallig heel goed koken en hij vindt het belangrijk dat buurtbewoners voor een bescheiden bedrag van 3 euro 1x per week – op woensdag – in het wijkgebouw kunnen eten. Dat is goed voor de sociale cohesie, want samen eten en kletsen heeft nog nooit iemand kwaad gedaan.

Gisteren was De Eetkamer voor de tweede keer open. Een man of 25 kwam er op af. Op het menu stond een gehaktbal naar eigen recept van Eugene, handgesneden friet en broccoli. Als bijlage: zelfgemaakte appelmoes en pindasaus en merk-mayonaise uit een pot. En dat allemaal voor 3 euro. En ja, het was super gezellig. Aanstaande woensdag wordt er weer gekookt door Eugene. Reserveer op tijd want vol is vol. Reserveren of aanmelden kan op Facebook, op https://www.facebook.com/deeetkamer/?fref=ts

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , | 2 reacties

Oosterheide en Parijs

oosterheide-skies_havy_fog_final

Oosterheide, 28 december – 2016. De avond valt. Ik kijk naar buiten en zie een dikke deprimerende mist boven de wijk hangen. Vanaf mijn balkon kan ik nog net de galerijverlichting van de flats aan het Paterserf zien. Nóg verder kijken lukt niet. Uit de luidsprekers klinkt Rose Rouge van St. Germain. Ik probeer even snel een foto te maken van wat ik vanaf het balkon registreer. Geen tijd om de camera in te stellen, gewoon snel schieten dat plaatje. Het resultaat maakt niet uit, het gaat om het moment, om de zware sfeer. Ik rommel hoopvol wat aan in Photoshop om de ergste ruis in de foto weg te werken. Het lukt.

De muziek van St. Germain zorgt voor een sinistere sfeer die me gek genoeg ineens doet denken aan een denkbeeldige kroeg in Parijs. Op een regenachtige dag. Vreemd hoe zoiets werkt. Waarom Parijs, of all places?! Mijn fantasie gaat snoeihard met mij op de loop. Ik fantaseer een Parijse kroeg waar ik nooit ben geweest maar die ik misschien wel eens heb gezien in een film. Geen idee. Maar ik omarm dit beeld, hoe deprimerend het ook is. Een beeld dat past bij de fantasie.

Doe dan maar gelijk een film noir met Simone Signoret in een hoofdrol. En ineens wil ik naar die denkbeeldige kroeg. In mijn fantasie is alles mogelijk dus ik denk dat Frau Signoret nog leeft. We hebben om 17.00 uur afgesproken. Ze komt binnen, precies op tijd. Ze doet haar mantel uit en gaat tegenover me zitten. Ik leg de krant weg en kijk haar aan. Ons dagelijks ritueel. ‘Hoe was je dag’, vraag ik haar op de meest nonchalante toon die ik op kan brengen. Comme ci, comme ça, zegt ze achteloos. Ze kijkt me aan met die typische blik die meestal niet veel goeds voorspelt. Ik bestel wijn voor ons. ‘Doe maar rood. Die wijn van gisteren was oké’, zegt ze bits. Ik geef haar een vuurtje. Mist kan best mooi zijn. Fantasie ook.

simone-signoret-dangle

[mistfoto & tekst © Leo de Jager]

 

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , | 2 reacties

Eb & Vloed expositie

EXPO@IDFX organiseerde zaterdag 3 december 2016 de laatste expo van het jaar in de Stadsgalerij in Breda. Eb & Vloed is een expositie van beeldend kunstenaars Peter Bouwmans & Martin Peulen, met schilderijen- tekeningen en bewerkte kunstboeken. Op het 1m2 Podium was plaats gemaakt voor optredens van de dichters Erika De Stercke (België), Luk Paard, de ‘Rock&Roll dichter’ (België), Marijke Hooghwinkel (Breda), Walther Ligtvoet (Oosterhout), Doeko L. de dichter (Den Bosch), Martin Peulen (Waspik) en Stadsdichter van Tilburg, Martin Beversluis.

      (all images © 2016  Leo de Jager)

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Inez for Fashion

img_6923-inez

De modewinkel van Ine Kolsteren, de eigenaresse van Inez for Fashion, is al bijna 30 jaar een begrip op Winkelcentrum-Zuiderhout in Oosterhout. Eigenlijk is Ine het wandelend voorbeeld van de mode die ze verkoopt in haar winkel. Vlot, opvallend, apart en modern of wat voor superlatieven je ook maar op het begrip Mode kunt loslaten, Ine is het in levenden lijve. Ze straalt haar mode-assortiment uit door zelf de kleding te dragen die ze verkoopt.

‘Onze collectie is zeker geen doorsnee maar eerder stoer en super vrouwelijk. Door goed op te letten wat je draagt, kun je jezelf beter profileren. En dan voel je jezelf ook beter. Meer zelfverzekerd. En dat geldt net zo goed voor de accessoires die wij verkopen’, legt ze uit. Spontaan en enthousiast als Ine van nature is, vertelt ze over de aanstaande verhuizing. Want Inez for Fashion gaat verhuizen maar blijft gevestigd op Zuiderhout. De winkel schuift gewoon een deur op naar nummer 75, het pand waar voorheen Bakkerij Vonk-Asmus was gevestigd.

In Februari moet het allemaal gaan gebeuren. Over de nieuwe inrichting heeft ze goed nagedacht. ‘Ik ontwerp graag zelf’, zegt ze, en ze laat een schetsmodel zien van de nieuwe inrichting. Een complete facelift. ‘Het wordt erg mooi, geloof me. Er zullen qua inrichting allerlei verrassende elementen te zien zijn, maar ik verklap nog niet al te veel, maar het wordt echt gaaf en de klanten moeten gewoon komen kijken, ze zijn van harte welkom!’ Ze vervolgt: ‘de verhuizing op zich zal tamelijk geruisloos verlopen, het is tenslotte maar een deur verder en we blijven gewoon open, en er komt natuurlijk ook een officiële opening in Maart.’

In de nieuwe winkel worden de bezoekers – als vanouds – weer getrakteerd op een kopje versgemalen bonenkoffie en kunnen tijdens het shoppen luisteren naar Qmusic.

Kijk ook eens op YouTube naar Inez for Fashion

www.inezforfashion.nl

 

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , | 2 reacties

De Reis van Sulaiman Osman

Zaterdag 15 oktober 2016

Vandaag had ik een afspraak met Sulaiman Osman die vlak bij mij in de wijk woont. Ik wilde hem fotograferen maar keek vooral uit naar het interview want inmiddels wist ik uit een eerdere ontmoeting dat hij een verhaal heeft te vertellen over zijn hachelijke reis als Syrische oorlogsvluchteling. Suleiman mag dus het spits afbijten van dit project over politieke- of oorlogsvluchtelingen, waarvan ik nog niet precies weet hoe ik het zal vormgeven en waar het zal eindigen. Maar het begin is er.

img_6112-osman

Sulaiman Osman (10 januari 1986, Tartous – Syrië) studeerde politieke wetenschappen aan de Universiteit van Damascus. In 2010 studeerde hij daar af. Laatste beroep: journalist. De gevaarlijke en uitzichtloze situatie in Syrië deed hem besluiten om zijn thuisland te ontvluchten.

Van de eerste stop Jordanië, waar hij zijn vrouw voorlopig moest achterlaten en waar ze sowieso niet op buitenlandse journalisten zitten te wachten, gaat de reis naar Algerije en vervolgens naar Tunesië, waar hij voor de eerste keer te maken krijgt met wat hijzelf beschrijft als de Maffia (lees: ISIS). Vanaf dat moment moest hij ook de aan ISIS gelieerde mensensmokkelaars gaan betalen om van de ene staat in Tunesië naar de andere te kunnen reizen.

Uiteindelijk belandt hij in Libië, waar hij als gevangene van ISIS 20 dagen heeft vastgezeten. Gelukkig voor Sulaiman lieten ze hem vrij op voorwaarde dat hij vrijwel al zijn geld zou afgeven en zou opkrassen naar Europa. Na betaling vertrekt hij met 67 mensen en twee jerrycans benzine in een rubberboot richting Italië. Het werd een hachelijke tocht. Zoals al zo vaak is gebleken, was de hoeveel brandstof bij lange na niet voldoende om de overtocht te maken – de mensensmokkelaars zijn harteloze schoften – en inderdaad, ergens halverwege de Middellandse Zee was de benzine op. En daar drijf je dan machteloos rond, zonder voldoende voedsel en water. Zeven vluchtelingen hebben de reis niet overleefd. Uiteindelijk was het de bemanning van een Noors vrachtschip die de vluchtelingen ontdekte en er via de marifoon voor heeft gezorgd dat het Rode Kruis in actie kwam en een reddingsoperatie was een feit. So far, so good.

Sulaiman, die eerst in een hotel in Rome was ondergebracht, reisde vervolgens door naar Milaan om vandaar verder te reizen naar Nice – Frankrijk. Althans, dat was het plan. Want vanuit Nice kun je dan makkelijk doorreizen naar Parijs met als doel de eindbestemming Centraal Station in Amsterdam. Maar dat bleek makkelijker gezegd dan gedaan want de Franse Douane liet hem Frankrijk niet binnen. En daar sta je dan, voor de zoveelste keer. Wat nu? Gelukkig waren er een paar mensen bereid om Sulaiman met hun auto via een sluiproute door de bergen de grens over te smokkelen en af te leveren bij het station van Nice. Met zijn laatste euro’s reisde hij via Parijs en Brussel naar Amsterdam. Ook al was hij volkomen platzak, de eerste spontane gedachte die bij Sulaiman opkwam toen hij in Amsterdam arriveerde was: ‘My Life Starts Again!’

En daar sta je dan, op het station van een grote Europese stad, 4.200 km van huis en haard, zonder ook maar een cent op zak en wetende dat je je moet melden bij het AZC in Ter Apel. Een reiziger wees hem op het feit dat zwartrijden onverstandig was en was zo vriendelijk om voor Sulaiman de treinkaartjes te kopen. De rest is geschiedenis. Via het het AZC in Ter Apel – waar hij slechts 1 dag verbleef, werd hij overgeplaatst naar het AZC in Veenhuizen waar hij 10 weken werd gestationeerd. Daarna verhuisde hij naar het AZC in Budel en hier kreeg hij zijn zo gewenste status als nieuwe Nederlander.

Vervolgens moest Sulaiman wederom verkassen naar het AZC in Venlo, waar hij 7 maanden verbleef. Op deze locatie werden de eerste stappen gezet om het gezin te herenigen, want inmiddels was zijn vrouw in Jordanië bevallen van een dochter. Zo’n hereniging klinkt eenvoudig en lijkt slechts een formaliteit, maar eerst moest via een DNA-test worden vastgesteld of hij de wettelijke vader was. Dat betekent dus een hoop over en weer getelefoneer en correspondentie tussen het COA en de instanties in Jordanië. Toen dat traject was afgerond ging het AZC in Venlo dicht en weer moest hij wéér zijn koffer pakken om vervolgens te verhuizen naar het AZC in Sweikhuizen. Na een angstaanjagende en onzekere vlucht van zo’n 15 maanden vond hier eindelijk op 12 september 2015 de hereniging plaats met zijn vrouw, en last-but-not-least, zijn dochter die hij nog nooit had gezien, behalve dan op een foto op zijn mobieltje. ‘A very happy moment for us!’, legt Sulaiman breed grijnzend uit. Het was ook hier in het AZC in Sweikhuizen dat duidelijk werd dat Oosterhout NB de nieuwe woonplaats zou worden van het herenigde gezin. Op 25 december 2015 stak Sulaiman Osman de sleutel in het slot van zijn nieuwe huis in Oosterhout.

De wens van Sulaiman is om hier als journalist of correspondent aan de slag te gaan. Een perfecte beheersing van de Nederlandse taal is dan wel een vereiste, maar hij is een snelle leerling. Dat blijkt als ik hem ruim een maand na het interview bel en het gesprek gewoon in het Nederlands verloopt! Hier en daar sluipt er nog een Engels woord tussendoor, maar een kniesoor die daarop let. Ons gesprek verloopt nagenoeg vloeiend. Hij wil graag vrijwilligerswerk doen, legt hij mij uit. Omdat je dan nog sneller Nederlands leert en omdat hij wat terug wil doen als dank voor de gastvrijheid en kans die Nederland hem biedt om zijn leven hier te vervolgen. In vrede, dat gelukkig wel.

Dat gaat hem lukken, dat weet ik zeker.

PS: Voor het op mijn blog te publiceren heb ik Sulaiman gevraagd of hij het eens was met het interview en deze tekst als resultaat. Hij heeft het gelezen en vond het goed. Dit was zijn verhaal. Maar hij had nog een verzoek. Of hij nog iets mocht toevoegen, want hij vindt het belangrijk om iets over zijn land Syrië te vertellen. Hij is er trots op. En hij vindt het belangrijk dat de Nederlanders begrijpen wat Syrië voor hem betekent. Uiteraard mag hij dat vertellen. Stuur maar op via de mail, zei ik. Hierbij copy-paste zijn aanvulling, ditmaal in het Engels. En ik citeer Sulaiman Osman:

‘Syria was a cradle to  all civilizations, and the first olive tree was planted in Syria. The first wheat filed was in Syria plowed with the first plow in history, harvested with the first scythe in history and ground for the first time in history in 7000 BC . His Mother tongue Syrian – a part of the Aramic language, the language of Jesus Christ – as preached by Paul the Apostel and John the Baptist, who died and was buried in Syria. Damascus is first inhabited city in the world and it encompassed the first school in history.’

[Foto en tekst © 2016 Leo de Jager]

 

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

Sesimbra – vis vis en nog eens vis

ssb

Een foto-impressie van de visserij in het Portugese Sesimbra

Zo’n 40 km ten zuiden van Lissabon, in het district Setúbal, ligt het vissersplaatsje Sesimbra. Behalve de visserij speelt tegenwoordig vooral het toerisme een belangrijke rol qua inkomsten van het stadje. Maar Sesimbra is ook populair bij sportduikers. Er is zelfs een moderne duikschool waar men binnen een week zijn duikbrevet (PADI) kan halen. De Romeinen hadden in de 4e eeuw v.Chr al ontdekt dat deze plek uitstekend geschikt was om vis te vangen dus niet zo vreemd dat na de Romeinse overheersing de Portugezen hier neerstreken om te vissen. En zo ontstond een levendige handel die vooral bedoeld was voor de lokale bevolking. Men kon als het ware zichzelf prima bedruipen. Er was lokale wijn – niet onbelangrijk voor de gemiddelde Portugees! – er was genoeg vis, groente, fruit en brood, kortom niets aan de hand zou je denken.

Maar in de jaren 70 – 80 ging het toch ineens mis met de visserij. Ineens doken er vissersbootjes uit Marokko en Mauritanië op in de viswateren van Sesimbra. Lijdzaam moesten de Portugezen toezien hoe Afrikaanse concurrenten hun handel bijna om zeep hielpen. Na een langdurige lobby bij de EU werden er wat afspraken gemaakt en verdragen getekend, de vissers uit Marokko en Mauritanië werden vriendelijk doch dringend verzocht in eigen wateren te gaan vissen, kortom wegwezen dus. En zo geschiedde en keerde de rust weder en is er weer sprake van een gezonde visindustrie in dit meer dan charmante stadje.

img_6040-sesimbra-harbor-fog

Zo ontstond er onlangs met behulp van de EU het ArtesanalPesca project. Een project dat staat voor duurzame visserij d.m.v. het gebruik van traditionele vismethodes die het zeemilieu niet onnodig belasten. Deze professionalisering van de visserij kreeg in 2014 gestalte door de bouw van een hypermoderne 4,450 m2 grote visverwerkingsfabriek die ook nog eens extra werkgelegenheid opleverde. Waar de managers van ArtesanalPesca vooral trots op zijn, is dat er van overbevissing geen sprake is. De vissers vangen hun vis op de ouderwetse manier maar de afhandeling, zoals de verkoop op de visafslag, de marketing en distributie, vindt plaats volgens de modernste technieken. Zo kan het dus ook en iedereen blij.

img_5985_vergane-glorie

Donderdag 6 oktober 2016. Uiteraard heeft de financiële crisis ook in Sesimbra haar sporen nagelaten. Het boven-staande schip werd door de bank in beslag genomen en ligt nu achter een stalen hek weg te rotten op de werf. Kapitaalvernietiging op z’n best.

img_5991

Als de vissers terug op de wal zijn worden de tonnen met kilometers lange lijn met aas klaargemaakt voor de volgende vangst. In de meeste gevallen wordt er ’s nachts gevist.

IMG_5994.JPG

img_5997

Een mistige ochtend om foto’s te maken in de haven was een kwestie van puur geluk. De mist droeg bij aan een soort sinistere sfeer. Het constante gekrijs van honderden zilvermeeuwen heeft daar zeker aan bijgedragen.

img_6014

img_6043

img_6028

[fotografie & tekst © 2016 Leo de Jager]

link info Sesimbra : http://sesimbraportugal.net/index.html

link ArtesanalPesca project : http://www.artesanalpesca.pt

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , | 5 reacties

Straatfotografie Breda 20 september 2016

Straatbeelden gemaakt op drie locaties: Sint Janstraat, Vlaszak en de Pasbaan. In feite lopen, wandelen, fietsen of brommen mensen vanzelf je lens binnen. Het zijn de mensen die het straatbeeld, de…

Source: Straatfotografie Breda 20 september 2016

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie