Fraaie vrouw in Breda

Gisteren bevond ik mij in een chique etablissement in Breda waar men lingerie verkoopt. Mijn wederhelft moest perse een nieuwe BH scoren. De aankoop kon beslist niet langer wachten, sprak ze overtuigend. Er was zelfs sprake van een absolute noodsituatie. Op zich vreemd, want haar garderobe puilt letterlijk uit van die niemendalletjes, maar dat geheel terzijde. Aangezien je als man tijdens het ritueel van het passen toch niets anders kunt doen dan je in je lot schikken en geduldig te wachten, gaf ik mijn ogen eens goed de kost. Wat moet je anders en je bent er toch!

winkel-final

Aan beide wanden hingen honderden BH’s, korsetten (met of zonder jarretels), broekjes (wel of juist niet doorschijnend), you name it. Zo aan te prijskaartjes te zien kon je voor slechts een paar honderd eurootjes prima slagen in deze fijne winkel. De verkoopster zag er ook niet beroerd uit. Stoer haar, vlotte babbel, lekker parfum en gekleed in o.a. een strakke latex broek en een vlotte trui. Niks mis mee. En daar zit je dan tussen al dat zinnenprikkelende textiel. Het zal wel aan de aanwezige feromonen in het parfum van de verkoopster hebben gelegen, of aan haar latex pantalon en de hoge hakken – sowieso voor mannen een bloedlinke combi – toen het onvermijdelijke gebeurde: ik zag een paar meter van me af zomaar een schaars geklede vrouw zitten.

Ondanks haar frêle bouw, was ze zonder meer aantrekkelijk. Ze had ook hele mooie ogen. Ik moest en zou een portretfoto van haar maken en dit was mijn kans, aangezien de dames bij de pashokjes over de juiste maat en kleur van de BH toch in overleg waren. In zo’n situatie moet je altijd snel handelen. Toestemming vragen was niet eens nodig, want de fraaie dame zei helemaal niets en wie zwijgt stemt toe. Snel maakte ik een foto van haar mooie gezicht. Missie geslaagd. En zo trokken we allebei tevreden huiswaarts. Mijn wederhelft met een nieuwe BH (ondanks 50% korting toch nog een dikke 70 euro!) en ik met een stiekem gemaakte portretfoto van een fraaie vrouw. En die foto was gratis. Life is good.

model

foto’s & tekst © Leo de Jager

 

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , | 1 reactie

De Eetkamer

Woensdag 18 januari – 2017. Tijd: 17.00 uur. Locatie: wijkgebouw de Bunthoef in de Oosterhoutse wijk Oosterheide. Bij sommige ambtenaren en bestuurders ook wel bekend onder de oneerbiedige naam Oosterhout-Zuid. Pas op hoor, want wij zijn Oosterheide en niet Oosterhout-Zuid. Capiche?! En, Oosterheide Rocks! Tenminste, dat vinden wij. De inwoners van deze bijzondere wijk. Want wij doen dingen in onze wijk. Dingen om de buurt leuker, gezelliger, schoner en socialer te maken.

En een van die dingen is het project De Eetkamer. Naar een idee van vrijwilliger en initiatiefnemer Eugene Springer. Eugene kan toevallig heel goed koken en hij vindt het belangrijk dat buurtbewoners voor een bescheiden bedrag van 3 euro 1x per week – op woensdag – in het wijkgebouw kunnen eten. Dat is goed voor de sociale cohesie, want samen eten en kletsen heeft nog nooit iemand kwaad gedaan.

Gisteren was De Eetkamer voor de tweede keer open. Een man of 25 kwam er op af. Op het menu stond een gehaktbal naar eigen recept van Eugene, handgesneden friet en broccoli. Als bijlage: zelfgemaakte appelmoes en pindasaus en merk-mayonaise uit een pot. En dat allemaal voor 3 euro. En ja, het was super gezellig. Aanstaande woensdag wordt er weer gekookt door Eugene. Reserveer op tijd want vol is vol. Reserveren of aanmelden kan op Facebook, op https://www.facebook.com/deeetkamer/?fref=ts

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , | 2 reacties

Oosterheide en Parijs

oosterheide-skies_havy_fog_final

Oosterheide, 28 december – 2016. De avond valt. Ik kijk naar buiten en zie een dikke deprimerende mist boven de wijk hangen. Vanaf mijn balkon kan ik nog net de galerijverlichting van de flats aan het Paterserf zien. Nóg verder kijken lukt niet. Uit de luidsprekers klinkt Rose Rouge van St. Germain. Ik probeer even snel een foto te maken van wat ik vanaf het balkon registreer. Geen tijd om de camera in te stellen, gewoon snel schieten dat plaatje. Het resultaat maakt niet uit, het gaat om het moment, om de zware sfeer. Ik rommel hoopvol wat aan in Photoshop om de ergste ruis in de foto weg te werken. Het lukt.

De muziek van St. Germain zorgt voor een sinistere sfeer die me gek genoeg ineens doet denken aan een denkbeeldige kroeg in Parijs. Op een regenachtige dag. Vreemd hoe zoiets werkt. Waarom Parijs, of all places?! Mijn fantasie gaat snoeihard met mij op de loop. Ik fantaseer een Parijse kroeg waar ik nooit ben geweest maar die ik misschien wel eens heb gezien in een film. Geen idee. Maar ik omarm dit beeld, hoe deprimerend het ook is. Een beeld dat past bij de fantasie.

Doe dan maar gelijk een film noir met Simone Signoret in een hoofdrol. En ineens wil ik naar die denkbeeldige kroeg. In mijn fantasie is alles mogelijk dus ik denk dat Frau Signoret nog leeft. We hebben om 17.00 uur afgesproken. Ze komt binnen, precies op tijd. Ze doet haar mantel uit en gaat tegenover me zitten. Ik leg de krant weg en kijk haar aan. Ons dagelijks ritueel. ‘Hoe was je dag’, vraag ik haar op de meest nonchalante toon die ik op kan brengen. Comme ci, comme ça, zegt ze achteloos. Ze kijkt me aan met die typische blik die meestal niet veel goeds voorspelt. Ik bestel wijn voor ons. ‘Doe maar rood. Die wijn van gisteren was oké’, zegt ze bits. Ik geef haar een vuurtje. Mist kan best mooi zijn. Fantasie ook.

simone-signoret-dangle

[mistfoto & tekst © Leo de Jager]

 

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , | 2 reacties

Eb & Vloed expositie

EXPO@IDFX organiseerde zaterdag 3 december 2016 de laatste expo van het jaar in de Stadsgalerij in Breda. Eb & Vloed is een expositie van beeldend kunstenaars Peter Bouwmans & Martin Peulen, met schilderijen- tekeningen en bewerkte kunstboeken. Op het 1m2 Podium was plaats gemaakt voor optredens van de dichters Erika De Stercke (België), Luk Paard, de ‘Rock&Roll dichter’ (België), Marijke Hooghwinkel (Breda), Walther Ligtvoet (Oosterhout), Doeko L. de dichter (Den Bosch), Martin Peulen (Waspik) en Stadsdichter van Tilburg, Martin Beversluis.

      (all images © 2016  Leo de Jager)

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Inez for Fashion

img_6923-inez

De modewinkel van Ine Kolsteren, de eigenaresse van Inez for Fashion, is al bijna 30 jaar een begrip op Winkelcentrum-Zuiderhout in Oosterhout. Eigenlijk is Ine het wandelend voorbeeld van de mode die ze verkoopt in haar winkel. Vlot, opvallend, apart en modern of wat voor superlatieven je ook maar op het begrip Mode kunt loslaten, Ine is het in levenden lijve. Ze straalt haar mode-assortiment uit door zelf de kleding te dragen die ze verkoopt.

‘Onze collectie is zeker geen doorsnee maar eerder stoer en super vrouwelijk. Door goed op te letten wat je draagt, kun je jezelf beter profileren. En dan voel je jezelf ook beter. Meer zelfverzekerd. En dat geldt net zo goed voor de accessoires die wij verkopen’, legt ze uit. Spontaan en enthousiast als Ine van nature is, vertelt ze over de aanstaande verhuizing. Want Inez for Fashion gaat verhuizen maar blijft gevestigd op Zuiderhout. De winkel schuift gewoon een deur op naar nummer 75, het pand waar voorheen Bakkerij Vonk-Asmus was gevestigd.

In Februari moet het allemaal gaan gebeuren. Over de nieuwe inrichting heeft ze goed nagedacht. ‘Ik ontwerp graag zelf’, zegt ze, en ze laat een schetsmodel zien van de nieuwe inrichting. Een complete facelift. ‘Het wordt erg mooi, geloof me. Er zullen qua inrichting allerlei verrassende elementen te zien zijn, maar ik verklap nog niet al te veel, maar het wordt echt gaaf en de klanten moeten gewoon komen kijken, ze zijn van harte welkom!’ Ze vervolgt: ‘de verhuizing op zich zal tamelijk geruisloos verlopen, het is tenslotte maar een deur verder en we blijven gewoon open, en er komt natuurlijk ook een officiële opening in Maart.’

In de nieuwe winkel worden de bezoekers – als vanouds – weer getrakteerd op een kopje versgemalen bonenkoffie en kunnen tijdens het shoppen luisteren naar Qmusic.

Kijk ook eens op YouTube naar Inez for Fashion

www.inezforfashion.nl

 

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , | 2 reacties

De Reis van Sulaiman Osman

Zaterdag 15 oktober 2016

Vandaag had ik een afspraak met Sulaiman Osman die vlak bij mij in de wijk woont. Ik wilde hem fotograferen maar keek vooral uit naar het interview want inmiddels wist ik uit een eerdere ontmoeting dat hij een verhaal heeft te vertellen over zijn hachelijke reis als Syrische oorlogsvluchteling. Suleiman mag dus het spits afbijten van dit project over politieke- of oorlogsvluchtelingen, waarvan ik nog niet precies weet hoe ik het zal vormgeven en waar het zal eindigen. Maar het begin is er.

img_6112-osman

Sulaiman Osman (10 januari 1986, Tartous – Syrië) studeerde politieke wetenschappen aan de Universiteit van Damascus. In 2010 studeerde hij daar af. Laatste beroep: journalist. De gevaarlijke en uitzichtloze situatie in Syrië deed hem besluiten om zijn thuisland te ontvluchten.

Van de eerste stop Jordanië, waar hij zijn vrouw voorlopig moest achterlaten en waar ze sowieso niet op buitenlandse journalisten zitten te wachten, gaat de reis naar Algerije en vervolgens naar Tunesië, waar hij voor de eerste keer te maken krijgt met wat hijzelf beschrijft als de Maffia (lees: ISIS). Vanaf dat moment moest hij ook de aan ISIS gelieerde mensensmokkelaars gaan betalen om van de ene staat in Tunesië naar de andere te kunnen reizen.

Uiteindelijk belandt hij in Libië, waar hij als gevangene van ISIS 20 dagen heeft vastgezeten. Gelukkig voor Sulaiman lieten ze hem vrij op voorwaarde dat hij vrijwel al zijn geld zou afgeven en zou opkrassen naar Europa. Na betaling vertrekt hij met 67 mensen en twee jerrycans benzine in een rubberboot richting Italië. Het werd een hachelijke tocht. Zoals al zo vaak is gebleken, was de hoeveel brandstof bij lange na niet voldoende om de overtocht te maken – de mensensmokkelaars zijn harteloze schoften – en inderdaad, ergens halverwege de Middellandse Zee was de benzine op. En daar drijf je dan machteloos rond, zonder voldoende voedsel en water. Zeven vluchtelingen hebben de reis niet overleefd. Uiteindelijk was het de bemanning van een Noors vrachtschip die de vluchtelingen ontdekte en er via de marifoon voor heeft gezorgd dat het Rode Kruis in actie kwam en een reddingsoperatie was een feit. So far, so good.

Sulaiman, die eerst in een hotel in Rome was ondergebracht, reisde vervolgens door naar Milaan om vandaar verder te reizen naar Nice – Frankrijk. Althans, dat was het plan. Want vanuit Nice kun je dan makkelijk doorreizen naar Parijs met als doel de eindbestemming Centraal Station in Amsterdam. Maar dat bleek makkelijker gezegd dan gedaan want de Franse Douane liet hem Frankrijk niet binnen. En daar sta je dan, voor de zoveelste keer. Wat nu? Gelukkig waren er een paar mensen bereid om Sulaiman met hun auto via een sluiproute door de bergen de grens over te smokkelen en af te leveren bij het station van Nice. Met zijn laatste euro’s reisde hij via Parijs en Brussel naar Amsterdam. Ook al was hij volkomen platzak, de eerste spontane gedachte die bij Sulaiman opkwam toen hij in Amsterdam arriveerde was: ‘My Life Starts Again!’

En daar sta je dan, op het station van een grote Europese stad, 4.200 km van huis en haard, zonder ook maar een cent op zak en wetende dat je je moet melden bij het AZC in Ter Apel. Een reiziger wees hem op het feit dat zwartrijden onverstandig was en was zo vriendelijk om voor Sulaiman de treinkaartjes te kopen. De rest is geschiedenis. Via het het AZC in Ter Apel – waar hij slechts 1 dag verbleef, werd hij overgeplaatst naar het AZC in Veenhuizen waar hij 10 weken werd gestationeerd. Daarna verhuisde hij naar het AZC in Budel en hier kreeg hij zijn zo gewenste status als nieuwe Nederlander.

Vervolgens moest Sulaiman wederom verkassen naar het AZC in Venlo, waar hij 7 maanden verbleef. Op deze locatie werden de eerste stappen gezet om het gezin te herenigen, want inmiddels was zijn vrouw in Jordanië bevallen van een dochter. Zo’n hereniging klinkt eenvoudig en lijkt slechts een formaliteit, maar eerst moest via een DNA-test worden vastgesteld of hij de wettelijke vader was. Dat betekent dus een hoop over en weer getelefoneer en correspondentie tussen het COA en de instanties in Jordanië. Toen dat traject was afgerond ging het AZC in Venlo dicht en weer moest hij wéér zijn koffer pakken om vervolgens te verhuizen naar het AZC in Sweikhuizen. Na een angstaanjagende en onzekere vlucht van zo’n 15 maanden vond hier eindelijk op 12 september 2015 de hereniging plaats met zijn vrouw, en last-but-not-least, zijn dochter die hij nog nooit had gezien, behalve dan op een foto op zijn mobieltje. ‘A very happy moment for us!’, legt Sulaiman breed grijnzend uit. Het was ook hier in het AZC in Sweikhuizen dat duidelijk werd dat Oosterhout NB de nieuwe woonplaats zou worden van het herenigde gezin. Op 25 december 2015 stak Sulaiman Osman de sleutel in het slot van zijn nieuwe huis in Oosterhout.

De wens van Sulaiman is om hier als journalist of correspondent aan de slag te gaan. Een perfecte beheersing van de Nederlandse taal is dan wel een vereiste, maar hij is een snelle leerling. Dat blijkt als ik hem ruim een maand na het interview bel en het gesprek gewoon in het Nederlands verloopt! Hier en daar sluipt er nog een Engels woord tussendoor, maar een kniesoor die daarop let. Ons gesprek verloopt nagenoeg vloeiend. Hij wil graag vrijwilligerswerk doen, legt hij mij uit. Omdat je dan nog sneller Nederlands leert en omdat hij wat terug wil doen als dank voor de gastvrijheid en kans die Nederland hem biedt om zijn leven hier te vervolgen. In vrede, dat gelukkig wel.

Dat gaat hem lukken, dat weet ik zeker.

PS: Voor het op mijn blog te publiceren heb ik Sulaiman gevraagd of hij het eens was met het interview en deze tekst als resultaat. Hij heeft het gelezen en vond het goed. Dit was zijn verhaal. Maar hij had nog een verzoek. Of hij nog iets mocht toevoegen, want hij vindt het belangrijk om iets over zijn land Syrië te vertellen. Hij is er trots op. En hij vindt het belangrijk dat de Nederlanders begrijpen wat Syrië voor hem betekent. Uiteraard mag hij dat vertellen. Stuur maar op via de mail, zei ik. Hierbij copy-paste zijn aanvulling, ditmaal in het Engels. En ik citeer Sulaiman Osman:

‘Syria was a cradle to  all civilizations, and the first olive tree was planted in Syria. The first wheat filed was in Syria plowed with the first plow in history, harvested with the first scythe in history and ground for the first time in history in 7000 BC . His Mother tongue Syrian – a part of the Aramic language, the language of Jesus Christ – as preached by Paul the Apostel and John the Baptist, who died and was buried in Syria. Damascus is first inhabited city in the world and it encompassed the first school in history.’

[Foto en tekst © 2016 Leo de Jager]

 

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

Sesimbra – vis vis en nog eens vis

ssb

Een foto-impressie van de visserij in het Portugese Sesimbra

Zo’n 40 km ten zuiden van Lissabon, in het district Setúbal, ligt het vissersplaatsje Sesimbra. Behalve de visserij speelt tegenwoordig vooral het toerisme een belangrijke rol qua inkomsten van het stadje. Maar Sesimbra is ook populair bij sportduikers. Er is zelfs een moderne duikschool waar men binnen een week zijn duikbrevet (PADI) kan halen. De Romeinen hadden in de 4e eeuw v.Chr al ontdekt dat deze plek uitstekend geschikt was om vis te vangen dus niet zo vreemd dat na de Romeinse overheersing de Portugezen hier neerstreken om te vissen. En zo ontstond een levendige handel die vooral bedoeld was voor de lokale bevolking. Men kon als het ware zichzelf prima bedruipen. Er was lokale wijn – niet onbelangrijk voor de gemiddelde Portugees! – er was genoeg vis, groente, fruit en brood, kortom niets aan de hand zou je denken.

Maar in de jaren 70 – 80 ging het toch ineens mis met de visserij. Ineens doken er vissersbootjes uit Marokko en Mauritanië op in de viswateren van Sesimbra. Lijdzaam moesten de Portugezen toezien hoe Afrikaanse concurrenten hun handel bijna om zeep hielpen. Na een langdurige lobby bij de EU werden er wat afspraken gemaakt en verdragen getekend, de vissers uit Marokko en Mauritanië werden vriendelijk doch dringend verzocht in eigen wateren te gaan vissen, kortom wegwezen dus. En zo geschiedde en keerde de rust weder en is er weer sprake van een gezonde visindustrie in dit meer dan charmante stadje.

img_6040-sesimbra-harbor-fog

Zo ontstond er onlangs met behulp van de EU het ArtesanalPesca project. Een project dat staat voor duurzame visserij d.m.v. het gebruik van traditionele vismethodes die het zeemilieu niet onnodig belasten. Deze professionalisering van de visserij kreeg in 2014 gestalte door de bouw van een hypermoderne 4,450 m2 grote visverwerkingsfabriek die ook nog eens extra werkgelegenheid opleverde. Waar de managers van ArtesanalPesca vooral trots op zijn, is dat er van overbevissing geen sprake is. De vissers vangen hun vis op de ouderwetse manier maar de afhandeling, zoals de verkoop op de visafslag, de marketing en distributie, vindt plaats volgens de modernste technieken. Zo kan het dus ook en iedereen blij.

img_5985_vergane-glorie

Donderdag 6 oktober 2016. Uiteraard heeft de financiële crisis ook in Sesimbra haar sporen nagelaten. Het boven-staande schip werd door de bank in beslag genomen en ligt nu achter een stalen hek weg te rotten op de werf. Kapitaalvernietiging op z’n best.

img_5991

Als de vissers terug op de wal zijn worden de tonnen met kilometers lange lijn met aas klaargemaakt voor de volgende vangst. In de meeste gevallen wordt er ’s nachts gevist.

IMG_5994.JPG

img_5997

Een mistige ochtend om foto’s te maken in de haven was een kwestie van puur geluk. De mist droeg bij aan een soort sinistere sfeer. Het constante gekrijs van honderden zilvermeeuwen heeft daar zeker aan bijgedragen.

img_6014

img_6043

img_6028

[fotografie & tekst © 2016 Leo de Jager]

link info Sesimbra : http://sesimbraportugal.net/index.html

link ArtesanalPesca project : http://www.artesanalpesca.pt

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , | 5 reacties

Straatfotografie Breda 20 september 2016

Straatbeelden gemaakt op drie locaties: Sint Janstraat, Vlaszak en de Pasbaan. In feite lopen, wandelen, fietsen of brommen mensen vanzelf je lens binnen. Het zijn de mensen die het straatbeeld, de…

Source: Straatfotografie Breda 20 september 2016

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

Straatfotografie Breda 20 september 2016

Straatbeelden gemaakt op drie locaties: Sint Janstraat, Vlaszak en de Pasbaan. In feite lopen, wandelen, fietsen of brommen mensen vanzelf je lens binnen. Het zijn de mensen die het straatbeeld, de momentopname of de dynamiek van de straat bepalen. Het zijn de mensen die de straat of stad maken tot wie zij is.

img_5050-groepwandeling

De meeste mensen die wel eens op een terras zitten zullen het wel herkennen: gewoon naar mensen kijken die voorbij komen. Een soort gemeenschappelijke hobby. Niets is blijkbaar leuker. Maar wat zeker net zo leuk is, is om eens te letten op de commentaren van de mensen op het terras. De kritische toeschouwers.

Commentaren als ‘Kijk joh, die man heeft echt wel foute kleren aan! Dat doe je toch niet, met zo’n dure trainingsbroek de straat op gaan terwijl je nog nooit een sportschool van binnen hebt gezien?! Man-o-man-o-man, ga eens een tijdje op fitness!’

Of een opmerking die ik ook deze week hoorde: ‘Kijk, kijk, daar! Die vrouw links, die met die grote zwabbertieten. Dan ga je toch niet zonder BH de straat op?! De trut. Ik zou me kapot schamen!’ En meer van dat soort fraaie “objectieve” kwalificaties. Het is werkelijk niet te geloven wat mensen van elkaar vinden.

img_4827-tattooman2 img_4835-fietser-tattoos img_4843-fietsmeid img_4852-kletsen-wandelen img_4860-kinderwagentje img_4881-vuilopruimer img_4910-twee-meiden-sint-janstraat img_4913-zonnebrilman img_4922-ijsje-kopen img_4939-ijsje-kopen3 img_4956-mr-cool img_4985-pasbaan-passanten img_4987-pasbaan-passanten2 img_5032-pasbaan-passanten5 img_5046-pasbaan-passanten6 img_5061-pasbaan-passanten6 img_5065-pasbaan-passanten7 img_5072-pasbaan-passanten8 img_5073-stoere-mannen-psabaan img_5093-genieten-van-muziek img_5543-familie-met-hond img_5555-familie-met-hond2

photo’s © 2016 by Leo de Jager

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , | 5 reacties

Van der Ham Optiek

img_5578-hubert-portret

Eigenaar Hubert van den Buijs  [foto © Leo de Jager]

Opticien Hubert van den Buijs wordt ook wel eens ‘de Burgemeester van Zuiderhout’ genoemd. Wellicht omdat hij met zijn speciaalzaak voor brillen en lenzen al jaren een begrip is op Zuiderhout. Hubert kent al zijn klanten persoonlijk en iedereen kent Hubert. Voor de mensen die niet bekend zijn met de stad Oosterhout – NB: Zuiderhout is de naam van het winkelcentrum in de wijk Oosterheide, waar Van der Ham Optiek is gevestigd.

De kans dat een klant bij Hubert geen montuur van zijn keuze kan vinden is vrijwel nihil. Van der Ham Optiek heeft namelijk ruim 700 verschillende brilmonturen op voorraad. ‘Dat moet ook wel’, legt Hubert uit. ‘Een bril moet bij een gezicht passen, maar ook bij de portemonnee van mijn klanten. In alle prijsklassen kan ik een klant een goed advies geven en het bijpassende montuur en glazen leveren.’

Behalve je ogen laten meten en een bril of contactlenzen kopen, kan je er ook terecht voor het afdrukken van je vakantiefoto’s. Je hoeft er alleen maar binnen te lopen met je USB-stick. De batterijen van je horloge laten vervangen behoort ook tot de service, maar ook voor het maken van je pasfoto’s kun je hier terecht.

Tevens is Van der Ham Optiek een Service & Verkooppunt voor fotostudio apparatuur zoals o.a. FalconEyes Studio flitslampen.

Openingstijden: Maandag gesloten. Dinsdag t.m. vrijdag van 9.00 – 18.00 uur. Zaterdag van 9.00 tot 17.00 uur. Adres / contact: Zuiderhout 64, 4904 AV Oosterhout.

Website: http://www.oogzorg-vanderham.nl/index.php

Email: mail@oogzorg-vanderham.nl

Tel: 0162 – 451055

 

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , | 14 reacties