De Reis van Sulaiman Osman

Zaterdag 15 oktober 2016

Vandaag had ik een afspraak met Sulaiman Osman die vlak bij mij in de wijk woont. Ik wilde hem fotograferen maar keek vooral uit naar het interview want inmiddels wist ik uit een eerdere ontmoeting dat hij een verhaal heeft te vertellen over zijn hachelijke reis als Syrische oorlogsvluchteling. Suleiman mag dus het spits afbijten van dit project over politieke- of oorlogsvluchtelingen, waarvan ik nog niet precies weet hoe ik het zal vormgeven en waar het zal eindigen. Maar het begin is er.

img_6112-osman

Sulaiman Osman (10 januari 1986, Tartous – Syrië) studeerde politieke wetenschappen aan de Universiteit van Damascus. In 2010 studeerde hij daar af. Laatste beroep: journalist. De gevaarlijke en uitzichtloze situatie in Syrië deed hem besluiten om zijn thuisland te ontvluchten.

Van de eerste stop Jordanië, waar hij zijn vrouw voorlopig moest achterlaten en waar ze sowieso niet op buitenlandse journalisten zitten te wachten, gaat de reis naar Algerije en vervolgens naar Tunesië, waar hij voor de eerste keer te maken krijgt met wat hijzelf beschrijft als de Maffia (lees: ISIS). Vanaf dat moment moest hij ook de aan ISIS gelieerde mensensmokkelaars gaan betalen om van de ene staat in Tunesië naar de andere te kunnen reizen.

Uiteindelijk belandt hij in Libië, waar hij als gevangene van ISIS 20 dagen heeft vastgezeten. Gelukkig voor Sulaiman lieten ze hem vrij op voorwaarde dat hij vrijwel al zijn geld zou afgeven en zou opkrassen naar Europa. Na betaling vertrekt hij met 67 mensen en twee jerrycans benzine in een rubberboot richting Italië. Het werd een hachelijke tocht. Zoals al zo vaak is gebleken, was de hoeveel brandstof bij lange na niet voldoende om de overtocht te maken – de mensensmokkelaars zijn harteloze schoften – en inderdaad, ergens halverwege de Middellandse Zee was de benzine op. En daar drijf je dan machteloos rond, zonder voldoende voedsel en water. Zeven vluchtelingen hebben de reis niet overleefd. Uiteindelijk was het de bemanning van een Noors vrachtschip die de vluchtelingen ontdekte en er via de marifoon voor heeft gezorgd dat het Rode Kruis in actie kwam en een reddingsoperatie was een feit. So far, so good.

Sulaiman, die eerst in een hotel in Rome was ondergebracht, reisde vervolgens door naar Milaan om vandaar verder te reizen naar Nice – Frankrijk. Althans, dat was het plan. Want vanuit Nice kun je dan makkelijk doorreizen naar Parijs met als doel de eindbestemming Centraal Station in Amsterdam. Maar dat bleek makkelijker gezegd dan gedaan want de Franse Douane liet hem Frankrijk niet binnen. En daar sta je dan, voor de zoveelste keer. Wat nu? Gelukkig waren er een paar mensen bereid om Sulaiman met hun auto via een sluiproute door de bergen de grens over te smokkelen en af te leveren bij het station van Nice. Met zijn laatste euro’s reisde hij via Parijs en Brussel naar Amsterdam. Ook al was hij volkomen platzak, de eerste spontane gedachte die bij Sulaiman opkwam toen hij in Amsterdam arriveerde was: ‘My Life Starts Again!’

En daar sta je dan, op het station van een grote Europese stad, 4.200 km van huis en haard, zonder ook maar een cent op zak en wetende dat je je moet melden bij het AZC in Ter Apel. Een reiziger wees hem op het feit dat zwartrijden onverstandig was en was zo vriendelijk om voor Sulaiman de treinkaartjes te kopen. De rest is geschiedenis. Via het het AZC in Ter Apel – waar hij slechts 1 dag verbleef, werd hij overgeplaatst naar het AZC in Veenhuizen waar hij 10 weken werd gestationeerd. Daarna verhuisde hij naar het AZC in Budel en hier kreeg hij zijn zo gewenste status als nieuwe Nederlander.

Vervolgens moest Sulaiman wederom verkassen naar het AZC in Venlo, waar hij 7 maanden verbleef. Op deze locatie werden de eerste stappen gezet om het gezin te herenigen, want inmiddels was zijn vrouw in Jordanië bevallen van een dochter. Zo’n hereniging klinkt eenvoudig en lijkt slechts een formaliteit, maar eerst moest via een DNA-test worden vastgesteld of hij de wettelijke vader was. Dat betekent dus een hoop over en weer getelefoneer en correspondentie tussen het COA en de instanties in Jordanië. Toen dat traject was afgerond ging het AZC in Venlo dicht en weer moest hij wéér zijn koffer pakken om vervolgens te verhuizen naar het AZC in Sweikhuizen. Na een angstaanjagende en onzekere vlucht van zo’n 15 maanden vond hier eindelijk op 12 september 2015 de hereniging plaats met zijn vrouw, en last-but-not-least, zijn dochter die hij nog nooit had gezien, behalve dan op een foto op zijn mobieltje. ‘A very happy moment for us!’, legt Sulaiman breed grijnzend uit. Het was ook hier in het AZC in Sweikhuizen dat duidelijk werd dat Oosterhout NB de nieuwe woonplaats zou worden van het herenigde gezin. Op 25 december 2015 stak Sulaiman Osman de sleutel in het slot van zijn nieuwe huis in Oosterhout.

De wens van Sulaiman is om hier als journalist of correspondent aan de slag te gaan. Een perfecte beheersing van de Nederlandse taal is dan wel een vereiste, maar hij is een snelle leerling. Dat blijkt als ik hem ruim een maand na het interview bel en het gesprek gewoon in het Nederlands verloopt! Hier en daar sluipt er nog een Engels woord tussendoor, maar een kniesoor die daarop let. Ons gesprek verloopt nagenoeg vloeiend. Hij wil graag vrijwilligerswerk doen, legt hij mij uit. Omdat je dan nog sneller Nederlands leert en omdat hij wat terug wil doen als dank voor de gastvrijheid en kans die Nederland hem biedt om zijn leven hier te vervolgen. In vrede, dat gelukkig wel.

Dat gaat hem lukken, dat weet ik zeker.

PS: Voor het op mijn blog te publiceren heb ik Sulaiman gevraagd of hij het eens was met het interview en deze tekst als resultaat. Hij heeft het gelezen en vond het goed. Dit was zijn verhaal. Maar hij had nog een verzoek. Of hij nog iets mocht toevoegen, want hij vindt het belangrijk om iets over zijn land Syrië te vertellen. Hij is er trots op. En hij vindt het belangrijk dat de Nederlanders begrijpen wat Syrië voor hem betekent. Uiteraard mag hij dat vertellen. Stuur maar op via de mail, zei ik. Hierbij copy-paste zijn aanvulling, ditmaal in het Engels. En ik citeer Sulaiman Osman:

‘Syria was a cradle to  all civilizations, and the first olive tree was planted in Syria. The first wheat filed was in Syria plowed with the first plow in history, harvested with the first scythe in history and ground for the first time in history in 7000 BC . His Mother tongue Syrian – a part of the Aramic language, the language of Jesus Christ – as preached by Paul the Apostel and John the Baptist, who died and was buried in Syria. Damascus is first inhabited city in the world and it encompassed the first school in history.’

[Foto en tekst © 2016 Leo de Jager]

 

Advertenties

Over leodejagerblog

Photographer, painter, musician, blogger
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Een reactie op De Reis van Sulaiman Osman

  1. Daniela zegt:

    Mooie foto van een man met een sympathieke uitstraling! Het verhaal komt dichterbij dan al die nieuwsberichten. Ben nieuwsgierig naar de uitgebreide versie. Bedankt dat je het deelt.

Dank voor uw reactie!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.