Mag ik dood alstublieft?

Deze week las ik in de krant dat een Engelsman met een death wish was teruggefloten door het British Supreme Court. Helaas geen recht op euthanasie voor hem. De man in kwestie, Tony Nicklinson, moet dus blijven leven van de rechters. Daar kon je natuurlijk op wachten, want euthanasie is sowieso by-law verboden in Great Britain. Het land waar ze soms nog eeuwen achterlopen.

Dus artsen mogen geen einde aan het leven van een ziek mens maken, zoveel is zeker. Ook al wil de doodzieke patiënt dat zelf nog zo graag. Ongeneeslijk ziek of niet, doodgaan doe je maar als het je tijd is en de man de met de zeis komt. Eerder niet. Het is maar dat u het weet. Zo zijn de regeltjes op het Britse eiland, en zo moet het spel gespeeld worden. Volgende zaak graag!

Na de uitspraak van de ‘wijze’ hoge heren in hun verwijfde toga’s, barstte de 58-jarige Tony Nicklinson in dikke tranen uit. Menswaardig sterven was dus out-of-the-question. Tony was in een klap wereldnieuws. Onbedoeld. Hij wil alleen maar rustig sterven, maar de Britse wet zegt glashard nee. Dat de man al jaren dood wil is niet zo vreemd, want hij is ziek en ernstig beperkt en wordt nooit meer beter. Aangezien een arts hem niet kan of mag helpen, zou Nicklinson er het liefst zelf een einde aan maken, maar hij is er fysiek niet toe in staat. Na een zware beroerte, die hij in 2005 tijdens een zakenreis in Athene opliep, lijdt Nicklinson aan het zogenaamde locked-in syndroom. In de praktijk betekent dat dat hij alleen nog met zijn ogen kan knipperen, maar verder is hij totaal verlamd. Het zijn juist zijn ogen in combinatie met een speciale computer, waarmee hij met de buitenwereld moet communiceren. Hij wordt dagelijks 24/7 verzorgd door verpleegsters, die, zoals hij zegt ‘volslagen onbekenden’ voor hem zijn. Zij wassen en verschonen hem, voorzien hem van vloeibaar voedsel en kleden hem aan en uit. Hij voelt zich als een baby zonder toekomst en geeft aan dat hij geen enkele privacy of waardigheid meer heeft.

Geestelijk mankeert Tony Nicklinson helemaal niets. Hij is nog even scherp en intelligent als vroeger, houdt nog evenveel van zijn vrouw en twee dochters als voor zijn beroerte, maar de lol is er wel af voor hem. Sterker nog; het is elke dag weer afzien, legt hij uit. En het is juist die liefde voor zijn naasten die hem deed beseffen dat hij een ingrijpende daad als zijn levensbeëindiging niet zomaar aan zijn vrouw of de behandelend arts mocht overlaten. Het moest vooral netjes worden geregeld, zonder allerlei pijnlijke juridische gevolgen. Dus dan maar naar het Hooggerechtshof. Die zouden het wel begrijpen.

Maar de rechters dachten daar – surprise surprise! – geheel anders over. Euthanasie staat in het Britse Koninkrijk – gelijk aan moord. En met die verantwoording wilde Nicklinson zijn naasten niet opschepen, want de concequentie van zo’n daad zou in het ergste geval een landurige gevangenisstraf voor de ‘dader’ kunnen betekenen.

Wat ben ik dan soms blij dat ik Nederland woon, ook al besef ik dat er in het gekke land van de tulpen, windmolens en de wietpas, nog genoeg te doen valt. Euthanasie echter, hebben we achter de dijken wel redelijk netjes geregeld. Maar het gevaar loert nog altijd om de hoek. Vergeet niet, dat als de SGP [u weet wel, die uiterst griezelige Nederlandse orthodox-gereformeerde partij met de bijbel in de hand] – het hier voor het zeggen zou hebben, alle winkels op zondag gesloten zouden zijn. Per direct. En op zondagmorgen naar de kerk met je gezin. En we zouden met het thema levensbeëindiging in hetzelfde schuitje zitten als de onfortuinlijke Tony Nicklinson. God verhoede dat we in ons klompenlandje ooit nog moeten afzinken naar het niveau van de duistere middeleeuwen. Naar tijden waar dit soort zwarte-kousentuig nog de dienst uitmaakte.

Nu is Engeland natuurlijk wel een uiterst vreemd eiland. Om te beginnen rijden ze er aan de verkeerde kant van de weg. Eigenwijze flikkers die Engelsen, want je krijgt het niet uit hun hoofd gepraat. Maar het is ook een land waar nog steeds wetten heersen die regelrecht afstammen van koningen en koninginnen die eeuwen geleden hebben geleefd. Toen er nog met zwaarden werd gevochten en er geen electriciteit of democratie bestond. Wist u eigenlijk waarom een taxi [black cab] anno 2012 nog altijd zo’n raar hoog dak heeft? Alsof je in de taxi rechtopstaand moet kunnen dansen met z’n zessen, zo hoog zijn die karretjes. Toen ik de reden hoorde, wilde ik het eerst niet geloven maar het is dus echt waar! Omdat een oude wet voorschrijft dat een paardenkoets altijd hoog genoeg moest zijn om heren van stand voldoende hoofdruimte te bieden. Waarom? Opdat de heren van stand hun hoge hoed konden ophouden. Het afnemen van de hoed zou immers de uitstraling als lid van de elite negatief beïnvloeden. I kid you not! Godsklere, wat een idioten!

Nog zoiets. Ik kijk wel eens naar het tv-programma ‘De Politie op je Hielen’ en dan weet je gelijk weer waarom de Engelsen toch op z’n minst een beetje van de ratten besnuffeld zijn. In het live-programma achtervolgen ze met helikopters en een kudde opgevoerde politieauto’s ‘gevaarlijke’ misdadigers. Alsof Osama Bin Laden himself achter het stuur zit in een auto vol bommen. Snelheden van 180 km p/uur door een woonwijk zijn dan heel normaal. Als uiteindelijk het levensgevaarlijke stuk uitvaagsel met ware doodsverachting tegen een boom is klemgereden en met grof geweld uit zijn auto is geslagen, blijkt het meestal enorm mee te vallen. Behalve hier en daar rijden onder invloed, is er in de meeste gevallen sprake van een kleine hoeveelheid ‘softdrugs’ of een niet verzekerde auto. Of de vreselijk gevaarlijke boef heeft zijn rijbewijs thuis laten liggen. Thats all. Er is nooit sprake van terroristen, moordenaars en kinderverkrachters, grote partijen heroïne, cocaïne, vals geld of koffers met illegale machinegeweren, maar vrijwel uitsluitend treft men een kleine handvoorraad cannabis of een paar gerolde joints aan in de compleet total-loss gereden auto. Voor eigen gebruik noemen wij dat hier en als u vriendelijk aan de Hollandsche politieagent de weg vraagt, zegt hij: ‘als u de tweede straat links ingaat, vindt u de koffieshop aan uw linkerhand mevrouw. Alstublieft!’

Maar niet in het land van die belachelijke bolhoed, de stijve bovenlip en de hete aardappel. Drugs zijn drugs en dat moet je keihard aanpakken. Ondertussen zuipt de gehele natie zich traditioneel een delirium aan allerlei vocht. Zolang er maar alcohol in zit. Een niet geheel onschuldig goedje weten we inmiddels, wat ook wel als een harddrug bekend staat. Nee, als je in Engeland wordt betrapt op het bezit van THC-gerelateerde producten, word je in de boeien geslagen door een stel kaalgeschoren agenten die er uitzien als regelrechte nazi’s. Alleen het hakenkruis als tattoo ontbreekt op de onderarm en je krijgt nog net geen nekschot.

Maar goed, we hadden het over euthanasie. Ben je ongeneeslijk ziek zoals Tony Nicklinson, en je hebt jaren de tijd gehad om over je leven en de toekomst na te denken, dan is het heel normaal dat er een moment komt dat je de balans opmaakt. Sommigen kiezen ervoor om door te gaan tot het bittere eind. Daar kun je alleen maar respect voor hebben! Maar als je vindt dat het genoeg is geweest en vechten helpt niet meer, dan is er maar een die recht van spreken heeft en dat ben jezelf. En niet een club ingeslapen fossielen met een pruik op. Jouw leven is van jou en van niemand anders. Ook niet van een overheid of welk Hooggerechtshof dan ook. Engelsen [en Amerikanen for that matter!], zijn vaak zo hypocriet als de pest. Hun keurig getrimde rashondjes of glimmende race-paarden verzorgen ze bijna net zo goed als hun heilige auto of tweede huis in Spanje. Maar als een ziekte eenmaal bij de huis- en knuffeldieren heeft toegeslagen, spuiten ze hun trouwe viervoeter net zo gemakkelijk de dierenhemel in. Uit medelijden.

Euthanasie noemen we dat, en bij Fikkie of Poekie mag het. Voor een zieke Jack Russel in het Verenigd Koninkrijk is een zachte dood geen enkel probleem als het baasje een beetje meewerkt. Voor Tony Nicklinson – die goed heeft nagedacht over zijn leven maar er nu helemaal klaar mee is – ligt dat een stuk lastiger. Een gotspe!!!

Soms moet je gewoon lak hebben aan al die regeltjes. Of ze nu in wetboeken of een bijbel staan, gewoon het schijt eraan hebben en je eigen gevoel laten spreken. Gewoon lak hebben aan dat soms verachtelijke ‘establishment’. Ook al zo’n hufterig Engels begrip. Fuck them judges! En al helemaal als ze toga’s en vrouwenpruiken dragen, stelletje mislukte travestieten! Ik hoop dat er snel een einde komt aan het lijden van Tony Nicklinson. Gewoon omdat hij dat zelf wil. Respect!

Zie ook het artikel in The Telegraph toen het er allemaal nog wat rooskleuriger uitzag voor Tony bij de eerste rechtsgang: bit.ly/zhkUUe

Over leodejagerblog

Photographer, painter, musician, blogger
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Dank voor uw reactie!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.