Waar is mijn gitaar gebleven..?

Axel Rose is weer eens gevallen, las ik laatst in het AD. Tijdens een Guns N’ Roses concert in Frankrijk wilde de leadzanger van de Amerikaanse hardrockband bij het nummer ‘Sweet Child O’Mine’ een kek sprongetje maken, maar ging tot grote hilariteit van het publiek vol op zijn plaat. Niet de eerste keer dat de inmiddels 50-jarige Rose tekenen van seniliteit in ver gevorderd stadium vertoont. Recentelijk ging het nog gruwelijk mis bij optredens in Rusland en Engeland, want ook daar maakte hij onbedoeld kennis met de werking van de zwaartekracht.

Premier League van drugs & wippenstijn

Op zich is zo’n valpartij geen schande als je weet dat het leven van sommige rock & roll artiesten soms te vergelijken valt met het beoefenen van topsport. Ga er maar aanstaan: je hele werkzame leven staat in het teken van 24/7 on-the-road zijn op weg naar concerten, lijntjes wit poeder snuiven [i.p.v. 2x daags fruit of een energy-drankje], hotelkamers vernietigen, ontelbare jonge groupies bezwangeren, paparazzi in elkaar slaan, kortom: zo’n levensstijl gaat je niet in de kouwe kleren zitten als rockende 50-plusser. Nee, Axel Rose heeft zijn langste tijd wel gehad.

Brood en Spelen

De uitsluitend in de Lage landen wereldberoemde Herman Brood pakte het op het laatst slimmer aan. Hij was zich wel degelijk bewust van de eerste tekenen van lichamelijk verval. Hij begon het kalmer aan te doen. Een spaarzaam optreden hier en een interviewtje daar, dat ging nog wel, maar constant de rockster uithangen terwijl het lijf niet meer wil meewerken, dat vond Brood gênant. Tijd voor een pauze. Zo liet hij zich zelfs een keer verleiden om mee te doen met het ultra-brave tv-programma Villa Felderhof.

Het leverde prachtige emo-tv op, met als absoluut hoogtepunt de scene in de badkamer, waar Brood zich na een schuimbad liet afdrogen door moederkloek Majoor Bosshardt. Tijdens dit intieme moment van samenzijn en lichamelijk contact, maakte Brood ongeneerd grapjes over Leger des Heils-maagden, blote mannen, en natuurlijk de forse lengte van zijn roede en wat je daar allemaal voor leuke dingen mee kon doen. Bosshardt vond het allemaal best en kon er hartelijk om lachen. De majoor bleef een zuivere maagd en beloofde Herman na het badderen zelfs een heerlijk ontbijtje met toast en een gebakken eitje.

Gelukkig was Herman ook een meer dan verdienstelijk schilder. Het maken van schilderijen deed hem goed en er waren genoeg gefortuneerde klanten die zijn kleurrijke werken maar al te graag wilde kopen. Eigenlijk was het schilderen een prachtige laatste wending in zijn toch al boeiende carièrre als lokale rock & roll ster. Tot hij zijn aardse bestaan als incontinent genie welletjes vond. Brood vond altijd alles best, maar luiers met een plasgoot dragen hoorde daar zeker niet bij. Op 11 juli 2001 stapte Herman Brood op zijn gammele fiets en reed naar het Hilton hotel. Het zou zijn laatste ritje door het centrum van Amsterdam worden, de rest is geschiedenis.

Keith Richards: de overtreffende trap

Op het hoogtepunt van je carièrre stoppen als muzikant en kunstenaar is dus geen sinecure. Axel Rose vindt het blijkbaar ook lastig, maar schakel ook iemand als Keith Richards niet uit. Over sex, drugs & rock ‘n roll gesproken… Je kunt niet echt zeggen dat Richards wel eens een rustmomentje inbouwde, ook al kickte hij uiteindelijk in de jaren ’80 wel af van de heroïne.

Ondertussen bleef hij kilo’s cocaïne snuiven en zuipen als een tempelier. Tot het moment dat hij in 2006 uit een palmboom viel en een hersenoperatie moest ondergaan. Het was kantje-boord en het was maar goed dat hij straalbezopen was, anders had hij de klap niet overleefd, legde de dienstdoende arts later tijdens een persconferentie uit.

Leermomentje? Ben je gek!

Je zou zo’n valpartij ook een leermomentje kunnen noemen, maar dat gold niet voor ene meneer Richards. Zijn meest hardnekkige verslaving was en bleef de alcohol. En dan heb ik het niet over glaasje gekoelde appelcider bij het avondeten. Tot op de dag van vandaag drinkt Keith zijn dagelijkse fles Bourbon-wiskey zoals een tiener achteloos aan een blik Coca-Cola lurkt. Cynische criticasters beweren dat hij de enige levende mens op aarde is die zonder lever weet te overleven. Met een beetje fantasie zou je het een vorm van evolutie kunnen noemen. De gevolgen van een dergelijke leefstijl laten zich raden. De perkamentachtige gegroefde en uitgerookte huid van Richards werd berucht en beroemd en heeft inmiddels de mytische status van een half vergane Dode Zee-rol bereikt. Maar er is meer.

Geheugen? Welk geheugen?

Was het nu Am-F of Am-G..??? Ook al treden de Stones nog regelmatig op, Keith Richards kan zich de eenvoudige akkoordenschema’s van nummers die hij letterlijk duizenden keren live heeft gespeeld, niet meer herinneren. Uitgewist door de alcohol en het syndroom van Korsakov. Zonder een A4-tje met daarop in vette koeieletters ‘C-G-Am-F en weer terug naar C’ gekalkt, wordt zelfs het meest simpele Stones-nummer een niet te nemen vesting voor Richards. En zelfs met al die A4 geheugensteuntjes liggend op het podium, aantekeningen in de handpalm en post-it blaadjes op zijn gitaar geplakt, gaat het toch nog regelmatig verkeerd. Richards speelt maar wat, en soms zijn het zelfs niet bestaande gitaar-akkoorden.

Collega Mick Jagger, tegenwoordig een krasse knar in topconditie, zei laatst in een interview gekscherend dat Richards op een slechte dag amper nog het verschil kent tussen zijn Fender Telecaster en een klassieke harp. Zijn inmiddels hoogbejaarde collega’s kunnen er gelukkig om lachen. En wees eens eerlijk: Who gives a fuck als je alles al hebt meegemaakt? Zolang de hondstrouwe Stones-fans bij elk concert maar blijven meebrullen en applaudisseren, dan heeft de band blijkbaar nog altijd bestaansrecht. Maar wat doet een afgeleefde rock & roll artiest als hij met pensioen gaat?

Hoogleraar in sex, drugs and rock & roll

Een profvoetballer weet meestal wel wanneer het tijd wordt om te stoppen. Meestal als het lijf pijn gaat doen, en het recupereren niet meer vanzelf gaat. Hij kan dan altijd nog trainer of bondscoach worden. Dat betaalt tenslotte ook goed. Bij uitgerangeerde popsterren is zo’n carièrre-switch echter niet zo evident. Ik kan me moeilijk voorstellen dat iemand als Keith Richards een ere-baantje krijgt als hoogleraar in de rock & roll. En dan als ervaringsdeskundige een gast-college geven aan de rock-academie in Tilburg. Jonge, puisterige en onbedorven muzikanten in spe alles uitleggen over de voor- en nadelen van intensief drugsgebruik tijdens creatieve processen als het componeren van muziek.

Nee, en ook al is het jammer van al die kennis en ervaring, ik zie dat nog niet zo snel gebeuren. Laat verslaafde rocksterren maar gewoon doen waar ze goed in zijn of waren. Ook al flikker je dan wel eens uit een klapperboom of donder je regelmatig van een podium af. Dan desnoods maar sterven in het harnas. De gêne ben je toch al lang voorbij. Proost!

Advertenties

Over leodejagerblog

Photographer, painter, musician, blogger
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Waar is mijn gitaar gebleven..?

  1. daniela zegt:

    Wat heb je toch een geweldige hoeveelheid informatie over alledaagse futiliteiten zoals pop sterren en hun leventjes…het verbaast mij altijd weer hoeveel je van al die beroemdheden weet. Daarbij een flinke portie humor en ik mag mij weer gelukkig prijzen dat ik je ken. Heerlijk om te lezen….(-:

  2. Gewoon nog eens lezen na vijf jaar en weer lachen, daar knap je van op!

Dank voor uw reactie!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.