Echte boeven dragen een maatkostuum

Ik heb het altijd prachtige nostalgische beeldspraak gevonden: ‘voor galg-en-rad opgroeien’. De uitdrukking stamt ergens uit de middeleeuwen. Toen deden we niet zo moeilijk met boeven en ander gespuis. Hadden ze het echt té bont gemaakt, dan restte hun vaak de galg of de ‘hoogste boom’. Ophanging, ofwel de Moeder aller Straffen. Dan mocht zo’n stuk schorriemorrie een paar dagen en nachten bungelen aan een touw, terwijl zijn miserabele ziel al lang gevlogen was, voor goed op weg naar eeuwige hel en verdoemenis. Dat waren nog eens tijden en het ruimde ook zo lekker op! Het volk had er ook wat aan behalve alleen genoegdoening. Want er ging een sterke preventieve werking uit van het romantische ophangingsritueel. Je wist 100% zeker dat je ook aan de galg zou eindigen, als je als de raven ging stelen of ander onheil zou aanrichten. Tot zover de oude vertrouwde galg.

Martelen was toen heel gewoon

Maar neem nu het rad bijvoorbeeld. In die tijd een zeer effectief martelwerktuig, dat vaak door het gezag werd ingezet om de slechterik tot een bekentenis te dwingen. Dat was nog eens andere koek dan een ondervraging op het politiebureau onder het genot van een kopje koffie en een peuk! Het gevreesde rad bestond uit een soort uitschuifbare ‘behandeltafel ‘, met aan de vier hoeken zogenaamde fixatie-punten gemonteerd. Daar werden dan de polsen en enkels van het stuk gajes in gefixeerd of vastgezet. Door nu met een groot spaakwiel te gaan draaien, kon de beul [in die tijd een eerzaam beroep] de lengte van zijn slachtoffer bepalen. Het doel was altijd om het stuk geteisem langer te maken dan hij van nature was. Noem het een soort ‘uitrekkingsproces’. De kunst van het uitrekken bestond vooral uit het tergend langzaam op zoek gaan naar de pijngrens van het vastgebonden stuk addergebroed. Tijdens die marteltocht, kon je dan tussen het gillen en kermen door, vragen stellen aan de boef. Of-ie het wel echt ‘gedaan’ had enzo en wie zijn ‘maten’ waren. In die periode, schijnt ook de term matennaaier te zijn ontstaan. Maar de tijden zijn veranderd.

Hoe word je een kleine boef?

Martelen of ophanging is – gelukkig maar – uit de tijd, behalve dan in landen of bananen-republieken waar extremistische godsdienstwaanzinnigen het voor het zeggen hebben. De doelstellingen van de gemiddelde boef echter, zijn wel gelijk gebleven: afpikken of jatten wat niet van hem is. Goedschiks of desnoods kwaadschiks. Ofwel: door corruptie of bijvoorbeeld roofmoord. De kunst van het vak is in ieder geval om het zo onopvallend mogelijk te doen. Daar herken je de ware professional in. Hoe weerlozer, argelozer of dommer het potentiële slachtoffer, des te kleiner is de pakkans voor wat we nog steeds rapalje, galgenbrok, tuig, rovers, schorriemorrie of jatmoos plegen te noemen. Nieuwe – veel nettere – woorden deden echter hun intrede.

Tegenwoordig spreken we liever van misdadiger, delinquent of crimineel. Dat is om het simpel en overzichtelijk te houden. De leerling-misdadiger begint altijd in het klein. Dat noemen we dan een crimineeltje. Een beetje drugs runnen, de buurtsuper beroven of een inbraakje, en tasjes c.q. pincodes jatten van oude dametjes, dat soort werk. In ons land is de kleine crimineel vaak herkenbaar aan een gestolen opgevoerde scooter in combinatie met bivakmuts, capuchon-met-bontkraag en een petje. Hebben ze eenmaal hun rijbewijs, dan wordt de scooter meestal vervangen door een VW-Golf of BMW. Dat soort gastjes blijven meestal hangen op het niveau ‘buurt-verzieker’. De grote jongens die pas echt substantiële bedragen achterover weten te drukken, verplaatsen zich normaliter niet op een gejatte scooter [behalve dan onze nationale trots Willem Holleeder, maar die scooter schijnt ‘eerlijk’ met harde pegels betaald te zijn door Willem].

Hoe herken je een grote boef?

Nee, de grote moderne crimineel verplaatst zich graag in exclusieve auto’s. Ze zijn met hun maatpakken en stropdassen heel goed vermomd en je komt ze op directie-niveau vaak tegen bij grote banken en pensioen-fondsen. Daar laten ze hun goed opgeleide employees wat rommelen met aandelen, of ze schuiven wat heen-en-weer met onze ingelegde spaarcenten, pensioenpremies, inclusief hypotheek-schulden en de buit is weer binnen! Ook de handel in vastgoed, drugs en wapentuig vinden ze leuk. Oorlog en de drughandel – vaak vormen die twee een ideaal onlosmakelijk koppel – zijn goed voor miljarden aan verborgen inkomsten. Als vandaag alle oorlogen zouden stoppen, dan zijn een aantal landen per direct failliet. Het is net als een spelletje Stratego of Monopoly, maar dan voor het echie.

Er loopt wel eens zo’n bankbestuurder of beursgoeroe tegen de lamp, maar dat is het risico van het vak. Want wat kan je eigenlijk gebeuren als grote jongen? Hoogstens dat je wordt ontslagen. Of je krijgt een parlementaire enquête aan de broek. Nou, so what?!? Dan gaan wat gepensioneerde quasi wijze mannen en vrouwen en een handjevol politici voor het oog van de camera je een paar lastige vragen stellen, terwijl je weet dat die bonus of oprot-premie van ettelijke miljoenen al lang is bijgeschreven op je priverekening op de Kaaiman Eilanden. Lekker boeiend en hoeveel mooier wil je het nog hebben? Gelegitimeerd jatten en een bonus op de koop toe! Met een stalen gezicht geef je zuchtend en steunend naar ‘eer-en-geweten’ antwoord op al die zeikvragen van mensen die net wat minder slim zijn dan jij, en je beseft dat het eigenlijk best goed toeven is het beklaagdenbankje. Misdaad loont. Nog meer dan ooit. Aan het eind van de amateur-ondervraging begeef je je opgelucht naar de uitgang. Je pakt je mobieltje en belt je golf-maatje. “Ik ben nu klaar Roderick. Zullen we vanmiddag even lekker een balletje slaan? Laten we zeggen rond lunchtijd? Doen we eerst samen een veurkje prikken en ik betaal.”

Zo mag je niet denken!

Nee, het is niet zo vreemd dat volkse mensen nog regelmatig verlangen naar het verre verleden. Naar die gouden oude tijden van de hakbijl, de galg, het rad en het schavot. Maar we leven niet meer in de middeleeuwen. ‘Gelukkig maar’ denk je dan. Ook al ging het toen precies om hetzelfde: geld, dus macht. Persoonlijk ben ik tegen elke vorm van straf met de dood als doel en gevolg. Maar er blijven genoeg leuke antieke strafmethodes van vroeger over, waarmee je je in je fantasiewereld heerlijk kunt afreageren op het hedendaagse tuig van de richel of het slijk der aarde.

Simpele methodes zoals daar zijn: de ouderwetse duimschroef [erg pijnlijk maar dat is juist de bedoeling!], iemand met pek-en-veren uit het dorp of de stad verbannen [achterstevoren zittend op een ezel]. Of iemand kielhalen [de notoire snoodaard op volle zee meerdere malen aan een touw van voor naar achter onder een schip doorhalen]. Maar ook het meermaals begooien van een boef met rotte eieren en tomaten blijft als vanouds een leuk en nuttig tijdverdrijf.

In de zwaardere gevallen, zoals bijvoorbeeld bij de heer S. Berlusconi, de gehele top van Goldman Sachs of de Grote ABN-Amro Verlosser Rijkman Groenink enz. enz. zijn wat hardere straffen op hun plaats. Bij dit soort mensen, vaak hand-in-hand met de politiek, zou ik opteren voor volledige onteigening van al hun bezittingen. Huizen, auto’s, boten, aandelen, spaargelden, you name it. Hef dan ook gelijk de bankgeheimen van Zwitserland, Monaco en Luxemburg op als we toch bezig zijn. Doe vervolgens met al dat geld wat nuttigs op sociaal gebied. Een corrupte bank redden hoort daar niet bij en is natuurlijk uit den boze. Een naïeve natte droom en veel te-kort-door-de-bocht gedacht? Ja natuurlijk! Dat geef ik gelijk ruiterlijk toe. Zo’n droomscenario zal nooit plaatsvinden, maar ik hoop stiekem van wel.

Een mens mag dromen!

Maar mag ik met permissie soms nog wat leuks dromen aub? Wat ik vooral niet mag weet ik onderhand wel: Met pensioen gaan mag ik niet meer bij 65, laat staan vervroegd. En op het mij ooit zo plechtig beloofde pensioentje zal ook wel op enig moment gekort gaan worden, want er zit niet genoeg meer in de spaarkas. Als er überhaupt nog een Euro van over is als het zover is. Het echte gajes gaat ondertussen rustig verder op hun rooftochten, de bunga-bunga feestjes of het spelen van een partijtje golf. Of erger nog: ze beginnen gewoon opnieuw met een ‘schone-lei ‘en worden ergens actief in een Raad van Commissarissen. Het is net onkruid. By the way: Ik heb op het internet net een oude bouwtekening gevonden van een middeleeuwse galg. Wat heb je er voor nodig? Drie stevige balken, wat 4-duimse spijkers en een touw. Ziet er eigenlijk best simpel uit om te maken…

Zie ook: http://bit.ly/yoCcII   [ik heb het enigszins controversiële filmpje niet gemaakt hoor, maar de muziek is best wel goed!]

Of deze:  http://bit.ly/xwPTWM   [dit filmpje is wat inhoudelijker en gaat over het bankwezen en wat ze met onze centen doen]

Over de galg: http://bit.ly/wGp0lk  [voor de echte liefhebbers en fans van middeleeuwse martel-methodes, zeer leerzaam!]

Over leodejagerblog

Photographer, painter, musician, blogger
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

4 reacties op Echte boeven dragen een maatkostuum

  1. daniela zegt:

    Danke voor de link René, idd interessant. En complimenten Leo hoe je die strenge bril van je omzet in een vermakelijk stuk literatuur. Zoals Paulus zegt: “Ik kan mij alleen roemen op mijn zwakheden…” Mensen zijn mensen en ik houd van hun imperfectie hoe ouder ik word. Het zou anders een paradijs zijn hier op aarde en zonder enige uitdaging voor een oude zonder zoals ik zelf ben, hahaha!!

  2. Marcel Elshout zegt:

    Mijn geweten wil ik wel eens aan de waslijn buiten aan knijpers ophangen, fris windje er door heen, daarna kan ik er weer tegen.
    Maar als ik dan toch ” straf ” moet krijgen, doe mij dan maar een taakstraf, werkstraf, ik houd van water en van roeien, dus beide voorkeuren gecombineerd, doe ik besluiten tot, galeislaaf, dan zie ik nog eens iets van de wereld. Mijn doel is de horizon, dus ik blijf nog wel een tijdje met veel plezier het gezamenlijke roeibootje doorduwen. Wat is straf, wat is beloning?

  3. Marcel Elshout zegt:

    …..of een fietskostuum???

    FIETS EN FIETSPLEZIER

    Is de fiets het lijf
    Zijn voorttrappende benen geest
    Het hart het voortbeukend beest
    Dat landschap leest in hoofd
    En steeds belooft
    Zit er een gazelle op mijn fiets
    Zie ik een ree passeren
    Ik herken haar aan haar treden
    Haar trappeltjes-plezier, loopt zeer synchroon
    Met de tred op mijn pedalen
    En s’avonds kijk ik naar de sterren en de maan
    Met het verlangen op de fiets ook ooit eens daar naar toe te gaan.

Dank voor uw reactie!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.