Hondenhekserij

Ongeveer net zo erg als Amerikaanse TV-predikanten zijn sommige alternatieve diergenezers of therapeuten. Je hebt ze in alle soorten en maten. Goede en ronduit slechte. Niet dat ik principieel iets tegen het alternatieve gilde van dierenartsen heb, in tegendeel! Het is tenslotte aangetoond dat bijvoorbeeld de homeopathie soms tot wonderbaarlijke resultaten kan leiden, ook al blijft het merendeel van de artsen uit de reguliere geneeskunde dit stelselmatig ontkennen. Maar al te vaak wordt een dierenarts ‘aangemoedigd’ door allerlei leuke incentives, die zij gratis en voor niets krijgen vanuit de machtige lobby van de al even machtige farmaceutische industrie. Zolang ze maar hun vaak veel te dure merk-middeltjes voorschrijven en hun target behalen.

Ik zie, ik zie, wat jij niet ziet

Ik haak meestal af bij van die charlatans die al een kwaal kunnen voorspellen op basis van het turen in koffiedrab of theeblaadjes, of bij van die types die tijdens de eerste ontmoeting – met laten we zeggen een wat ‘norse’ Rottweiler – in een oogopslag een ernstig gat in het aura van het arme beest ontdekken. En als er dan ook al gelijk naar een geheimzinnig flesje tinctuur wordt gegrepen, gemaakt op basis van fijngestampte bladeren van de Tasmaanse boomvaren [de noordelijke variant wel te verstaan!], dan ruik ik al onraad of word zelfs pislink. Vooral als ik zie wat zo’n mini-flesje met geheimzinnige prut meestal moet kosten. Maar dat het alternatieve circuit een lucratieve business is, zoveel is zeker.

Ziekte = kassa!

Bij zieke dieren is het dus net als bij de mens: ziekte betekent gewoon keiharde pegels. Kom je er met gewone medicijnen van de dierenarts niet meer uit: dan valt er altijd nog wel ergens een of andere gesjeesde winti-heks te vinden, die een bijzonder zalfje of drankje heeft waarmee alle problemen en klachten als bij toverslag verdwijnen. Goedkoop zijn die middeltjes zelden of nooit, maar voor het ‘zieke’ huisdier heeft men blijkbaar veel over. En ziehier het bestaansrecht van deze uiterst lucratieve bedrijfstak der ‘diergeneeskunde’.

Praktijkvoorbeeld

Zo heb ik alleraardigste kennissen die twee honden hebben. Schotse collies. De een is zo mak als een bejaard schaap, de ander is net een ongeleid projectiel ofwel een probleemgeval. Psychisch klopt er iets niet met dit dier volgens zijn baasje. Van alles is al geprobeerd om het goede beest rustig te krijgen. Van liefdevolle, maar volkomen nutteloze en ronduit achterlijke ‘een-op-een’ gesprekken, tot en met het invoeren van een soort van rigide Stalinistisch handhavingsbeleid, vooral gebaseerd op heel hard schreeuwen als het beest weer eens niet doet wat het baasje wil. Niets, maar dan ook niets heeft geholpen en daar kijk niet van op. Er bestaan nu eenmaal mensen die nog geen goudvis kunnen verzorgen, laat staan een hond. Misschien kunnen honden ook wel ADHD hebben, bedacht het baasje laatst. Dat zou een hoop verklaren! Geen idee of zoiets bestaat bij dieren, maar ik weet vrijwel zeker dat in dit specifieke geval vooral het baasje debet is aan deze situatie. Hij bedoelt het niet slecht, maar hij mist dat ene stukje talent: geduld.

Licht in de tunnel

Ten einde raad, heeft het stel nu hun toevlucht gezocht in het alternatieve circuit. Na wat gesurf op het internet hebben ze iemand gevonden en de eerste afspraak staat al in de kalender. Het betreft hier een of andere toverkol voor beesten. De vrouw, afkomstig uit het Brabantse Made, behandeld allerlei soorten probleemdieren. Zelfs met een onhandelbare kameel of zwaar overspannen geit, kun je bij haar terecht. De dame in kwestie beheerst diverse specialisaties, zo laat haar website weten. Ze schijnt zelfs succes te hebben bij de behandeling van autistische knaagdieren, dus dat zegt al genoeg en belooft veel goeds voor deze arme [lees ‘verpestte’] Schotse collie.

De hond of de baas?

Het ongeduldige karakter van zijn baasje kennende – hij heeft nu eenmaal een kort lontje – zou ik me alleen op hem concentreren als ik deze toverdame was, en juist niet op de hond. Maar dan loopt ze geheid het risico op een grote bek of erger. Ik ben vooral benieuwd naar het ‘verplichte’ aantal behandelingen, de noodzakelijke medicatie en wat dit alternatieve grapje allemaal gaat kosten. Een ding weet ik zeker: een hondentraining [lees ‘training van de baas’] of herplaatsing is stukken goedkoper.

Advertenties

Over leodejagerblog

Photographer, painter, musician, blogger
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Dank voor uw reactie!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.