The neighbourhood in Breda

Toen ik in de Venneweide in Breda woonde, had ik bijzondere buren. Links van ons woonde de familie Otten. Een leuk en gastvrij gezin. Theo Otten (R.I.P.) was timmerman in de bouw. Een echte vakman, die met een peuk standaard in de mond, mij geduldig de nodige doe-het-zelf tips heeft gegeven als ik weer eens aan het klussen was. Buurman Fred woonde rechts van ons met zijn gezin. Een stoere kerel met zwart stekeltjeshaar van bijna 2 meter hoog – die geheel onverwachts en tot zijn eigen schrik – over ‘gouden handjes’ bleek te beschikken waarmee hij kon magnetiseren. Een eindje verder woonde een Marokkaans gezin. De familie Eddaoudi. Aardige mensen. De ouders knikten altijd vriendelijk goedendag, en de jongens speelden dagelijks op straat. Het oudste kind van het gezin was Ali. Een rustige, aardige en vooral slimme jongeman in de puberleeftijd. Dat hij later als schrijver, filosoof, en als imam in ons leger nog eens landelijk bekend zou worden wist hij toen nog niet.

Ali had ook twee jongere broertjes. Type Marokkaanse belhamels met brutale pretogen. Het gerucht gaat dat zij ooit nog eens stilletjes de spiksplinternieuwe mountain-bike van onze jongste zoon uit ons schuurtje hebben gejat. En die diefstal heeft dan plaatsgevonden, op het moment dat onze (van nature) zeer luie rottweiler ‘Bo’, zich letterlijk op anderhalve meter afstand van het plaats delict bevond. Ze lag lekker met haar luie hondenreet tegen de keukendeur aan te snurken en had niets in de gaten. Niks blaffen, woest grommen of grote blinkend witte rottweiler tanden laten zien, nee nee, niks van dat alles maar gewoon lekker gelukzalig snurken!

We moeten Bo hier wel enige credits als excuus geven voor haar luie gedrag. Want op het moment suprême dat de fiets onder haar trouwe hondenneus in het niets verdween, was er – en eerlijk is eerlijk – sprake van een hels kabaal in de keuken: spetterende kookgeluiden. Mijn toenmalige eega was namelijk patat voor de kinderen aan het bakken, en ik was tot overmaat van ramp, afwezig vanwege een ‘Avondje NAC’. Ali heeft later in de zaak nog willen bemiddelen, maar die fiets hebben we helaas nooit teruggevonden, maar dat lag zeker niet aan hem. Ali Eddaoudi was als jongen al een netwerker en een bruggenbouwer, dat kon je toen al zien.

Mijn overbuurman Jan, die toen nog bij de Marechaussee werkte, en later advocaat en rechter is geworden, was in die periode net bezig om zijn huis te verkopen. Er kwamen dus constant potentiële kopers bij hem over de vloer om het huis te bezichtigen. Ook hier speelt de familie Eddaoudi weer een cruciale rol. Want op een dag, net op het moment dat Jan een stel geïnteresseerde kopers netjes naar buiten begeleidde, stapte de voltallige familie Eddaoudi hun woning uit. In vol ornaat, compleet in prachtige Marokkaanse klederdracht gehesen. De timing had niet beter (of slechter) gekund! Het ligt er maar aan hoe je er tegenaan kijkt. Buurman Jan had een kwartier daarvoor nog de geïnteresseerde kopers wijsgemaakt dat onze vredige wijk vrijwel uitsluitend bestond uit originele ‘echte’ Hollanders.

Maar toen Jan de Marokkaanse  familie in klederdracht pontificaal naar buiten zag stappen, zag hij ook gelijk ter plekke de waarde van zijn huis verdampen en de verkoopprijs met minstens 50.000 gulden afnemen. Met gierende hartkleppen probeerde Jan nog de kopers – in de hoop dat zij de Marokkanen vooral niet zouden ontdekken – op de prachtige planten in zijn voortuin te wijzen, maar het ‘kwaad’ was al geschied. “Hey kijk, wat geinig joh! Marokkanen”, zei de vrouw van de kopende partij spontaan. “Onze huidige buren zijn ook Marokkanen. Leuk hoor, lekker multi culti in de wijk. Ik wil hier wel wonen hoor schat!”, zei de vrouw vrolijk tegen haar man. Diezelfde dag nog werd het huis van Jan verkocht. Met vette winst.

Over leodejagerblog

Photographer, painter, musician, blogger
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

5 reacties op The neighbourhood in Breda

  1. Marc Otten zegt:

    Mooi stuk, met dank voor de vermelding van mijn familie als “een leuk en gastvrij gezin”. Dat gevoel is wat mij betreft wederzijds. Een kleine opmerking: voor zover ik weet, woonde Ali Eddaoudi aan de Heienlangdonk en niet aan de Venneweide.

  2. René Reimer zegt:

    Wat kun je toch mooi relativeren Leo. Wanneer mijn buren of vrienden iets bij mij zouden stelen, waren ze gelijk buur of vriend af. Maar verder kijken als je neus lang is, is zeker geen overbodige luxe.
    Mooi epistel weer Leo!

  3. Laurens zegt:

    Hahaha wat een geweldige blog. Ik herinner me onze über waakhond nog wel. Legendarische avond voor die vlees verscheurende vier poter. Ik was minder blij 😉
    Desalwelteplus heb ik nooit wat meegekregen van dat verhaal van Jan. Thnx voor de aanvulling! 🙂

Dank voor uw reactie!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.